مهربانم , ای خوب ! یاد قلبت باشد ,یک نفر هست که این جا،بین آدم هایی , که همه سرد و غریبند با تو... تک و تنها , به تو می اندیشد...و کمی ,دلش از دوری تو دلگیر است .

مهربانم , ای خوب!یاد قلبت باشد ,یک نفر هست که چشمش ,به رهت دوخته بر در مانده و شب و روز دعایش این است:زیر این سقف بلند , هر کجایی هستی , به سلامت باشی ، و دلت همواره , محو شادی و تبسم باشد.

مهربانم ,ای خوب!یاد قلبت باشد:یک نفر هست که دنیایش را , به شکوفایی احساس تو , پیوند زده و دلش می خواهد ,لحظه ها را با تو به خدا بسپارد.

مهربانم ,ای خوب!یک نفر هست که با تو ، تک و تنها با تو ، پر اندیشه است و شعر است و شعور!

مهربانم ,این بار , یاد قلبت باشد:یک نفر هست که با تو به خداوند جهان نزدیک است...و به یادت , هر صبح، گونه سبز اقاقی را از ته قلب و دلش می بوسد ، و دعا می کند که این بار تو با دلی سبز و پراز آرامش ,راهی خانه خورشید شوی...و پر از عاطفه و عشق وامید ، به شب معجزه وآبی فردا برسی...

کجایی مجنون؟ منم لیلی...

هنوز تازه تر از قصه من و تو قصه ای نیست...

هنوز کسی نیومده که مثل من و تو جرات کنه به عشق نگاه کنه...

هنوز کسی نتونسته پرای خسته شو مثل تو در حیرونی باز کنه...

تا اوج پرواز کنه و نترسه از پریدن و باز پریدن...

هنوز کسی نیومده تا پاشو جا پای تو بذاره...

تو رسم عاشقی رو جاودانه کردی و معنی عشق رو زنده کردی ... با بالهای خودت پریدی شگفتی رو چشیدی،دل باختن و سر سپردن رو آموختی... هر روز بیشتر شدی عطر باورت رو با همه تقسیم کردی ... بزرگ و بزرگ تر شدی،تا جایی که برای دیدنت نگاه کم آوردیم.

دستامون برای گرفتن دستای تو کوتاه شدند و تو اون قدر دور شدی که دیگه باورت نکردیم.

ازت افسانه ساختیم تو قصه ها جستجو کردیم و تو شعرا یادت کردیم.

ازت غزل و دو بیتی و رباعی ساختیم . اسمت رو رو درختا گذاشتیم و مثل یه راز سر بسته تو گنج احساسمون پنهونت کردیم.

 اما من ... تا تو مجنونی، لیلی ام ...

باورم شدی، حسی تو رگام شدی، خونم شدی، نور چشمای دیر باورم شدی، روشنی دلم شدی.

هنوز برای شبای سر گشتگی تو بی تابم ... برای دقیقه های پنهون تو پیدایم ...

برای فصل های دل تنگی ات یارم ... هنوز عطش تو رو دارم ... تشنگی ام با شنیدن نام تو سیراب میشه...کسالتم با یادآوری عبور تو شادمان می شه ... اندوهم با شوق دیدار تو سبز می شه ... تو بی قراری منی ... من بی قرار توام و در وادی حیرت هر لحظه با تو وصلم و هر نفس با تو زنده ام....

 کجایی مجنون که امروز برای دیدن تو به چله نشسته ام و تا تو به قلب مشتاقم فرود نیایی از چله بر نمی خیزم. به جنونت اقتدا می کنم و باز برای تو می نویسم...

برای شب های آغشته به تو .

فقط برای تو...

آدمک آخر دنیاست بخند
آدمک مرگ همین جاست بخند

آن خدایی که تو بزرگش خواندی
به خدا مثل تو تنهاست بخند

دست خطی که تو را عاشق کرد
شوخی کاغذی ماست بخند

فکر کن درد تو ارزشمند است
فکر کن گریه چه زیباست بخند

صبح فردا به شبت نیست که نیست
تازه انگار که فرداست بخند

راستی آنچه به یادت دادم
پر زدن نیست که درجاست بخند

آدمک نغمه ی آغاز نخوان
به خدا آخر دنیاست بخند

چه خوش است حال مرغی که قفس ندیده باشد...

چه نکوتر آنکه مرغ‍‍ــی ز قفـس پریده باشد...

پـر و بـال ما بریدند و در قفـس گشـودند...

چه رها چه بسته مرغی که پرش بریده باشد...

من از آن یکی گـزیدم که بجـز یکـی ندیدم...

که میان جمله خوبان به صفت گزیده باشد...

عجب از حبیـبم آید که ملول می نماید...

نکند که از رقیبان سـخنی شـنیده باشد...

اگر از کسی رسیده است به ما بدی بماند...

به کسی مبـاد از ما که بدی رسـیده باشد...

تنهايي من پاکترين و باوفاترين ياري است که در تمام زندگي پيدا کرده ام. تنهايي من با شادي هاي من شاد مي شود و با غم هاي من غمگين. تنهايي من هيچ وقت مرا تنها نگذاشته است. من هرگز تنها نبوده ام چون هميشه تنهايي من در کنار من بوده است. در فرهنگ تنهايي من خيانت جايي ندارد. تنهايي من به آساني به دست نيامده است. تنهايي من از انتهاي يک کوچه مه گرفته و غمگين با ناز و کرشمه به سمت من تنها آمده است. تنهايي من با تمام چيزهايي که درخود دارد مرا تنها نميگذارد.در تن من اما لا به لاي اين حال و هوايي که ماندن و نفس کشيدن را معنا مي کند گاه دلم براي رفتن تنگ مي شود.امروز دلتنگ خاطراتي شده ام که پشت سر جا مانده اند و بي تاب آرزوهايي که از روبرو مي گريزند…. شايد آخر دنيا آخر آرزوها باشد و همه آرزوها رنگ تحقق بگيرند و شايد تا همين چند ثانيه ديگر آخر دنيا شود.

شاید آنروز که سهراب نوشت:

{تا شقایق هست زندگی باید کرد...}

خبری از دل پر درد گل یاس نداشت...

باید اینگونه نوشت:

{چه شقایق، چه گل پیچک و یاس...زندگی اجبار است}

ای صمیمی،ای دوست...!

گاه بی گاه لب پنجره خاطره ام می آیی...

ای قدیمی ای خوب...!

تو مرا یاد کنی یا نکنی، من به یادت هستم...

آرزویم همه سرسبزی توست...

دائم از خنده لبانت لبریز...

دامنت پر گل باد.

سنگ در برکه آب اندازم...

پندارم ،،،

با همین سنگ زدن ماه به هم می ریزد...

کی به انداختن سنگ پیا پی در آب...

ماه را می شود از حافظه آب گرفت...

نگاه ساکت باران به روی صورتم دزدانه می لغزد...

ولی یاران نمی دانند که من دریایی از دردم...

به ظاهر گرچه می خندم...

ولی اندر سکوتی تلخ می گریم...

آرزویم اینست...

نتراود اشک در چشم تو هرگز...

مگر از شوق زیاد...

و به ندازه هر روز تو عاشق باشی...

عاشق آنکه تو را می خواهد...

وبه لبخند تو از خویش رها می گردد...

و تو را دوست بدارد به همان اندازه که دلت می خواهد...

آرزویم اینست.

آنچه که هستی،هدیه خداوند به توست...

و آنچه که می شوی،هدیه تو به خداوند است...

پس بی نظیر باش.

غروب شد...

خورشید رفت...

آفتاب گردان به دنبال خورشید می گشت...

ناگهان ستاره ای چشمک زد...

آفتاب گردان سرش را پائین انداخت...

آری...

گلها هرگز خیانت نمی کنند

خلوتگاه شبهای بی کسی ام

 تبدیل شده به گور آرزوهایم

آنچه که هر روز صبح گلهای ارغوانی را به نمایش در می آوردم

حالا تبدیل شده به دشتی پر از لاله های سوخته

منی که دل تنهایم را به وجود تو عادت داده بودم

حالا در کوچه های غربت به دنبال دلم می گردم

دلی که سالها پیش آن را به عنوان هدیه به قلب تو دادم

اما تو آنرا پس فرستادی

و

دلم شکست

دل مغرور من زیر واژه های بی رحم تو خرد شد و شکست

او سالهاست که به من هم سر نزده ...

نمی دانم کجا دنبالش بگردم...

ولی این را خوب می دانم که جایی در این دنیای بی وفا پیدا کرده و

بر سر گور آرزوهای بر باد رفته اش ضجه می زند

دل من ساده بود و ساده عاشق شد

ساده هم سوخت و خاکستر شد

آنکه در تنهاترین تنهاییم...

              تنهای تنهایم  گذاشت...

                            کاش در تنهاترین تنهاییش...

                                                          تنها کسش...

                                                         تنهای تنهایش...     

                                                               گذارد.

بدين سان بشکند دایم سکوت مرگبارم را...

چقدر دوست داشتم يک نفر از من مي پرسيد:

يک بار هم نپرسيدي چرا چشم هايت هميشه باراني است...

ديشب خواستم واسه ي دل خودم فال بگيرم... وقتي فالنامه رو باز کردم چشمم به شعري افتاد که هيچ ربطي به دل من نداشت!!! تازه فهميدم که دلم مال خودم نيست...

                                        دوستت دارم...

 خاطره پريدن با او کاري مي کند که خودش را به اعماق دره ها پرت کند.

میل داری با هم به دریا برویم و شنا کنیم ؟ حقیقت ساده لوح پذیرفت و گول خورد " آن دو با هم به کنار ساحل رفتند وقتی به ساحل رسیدند.حقیقت لباس هایش را در آورد " دروغ حیله گر لباس های او را پوشید و رفت . از ان روز همیشه حقیقت عریان و زشت است اما دروغ در لباس حقیقت با ظاهری اراسته نمایان می شود...

 بهت نمی گم که هر چی بخوای بهت می دم چون همه چيزم توئی.

 نمی خوام خوابتو ببينم چون تو خيلی خوش تراز خوابی.

اگه يه روزچشمات پرازاشک شدودنبال يه شونه ميگشتی که گريه کنی صدام کن... بهت قول نمی دم که ساکتت کنم ولی منم پا به پات گريه می کنم.

 اگه دنبال مجسمه سکوت می گشتی تا سرش داد بزنی صدام کن... قول می دم ساکت بمونم.